De kust. De grens tussen land en zee.
De meest dynamische habitat van de oceaan.
Extreme veranderingen overleven is hier de grootste uitdaging.
~ Kusten ~
Cape Douglas op het meest westelijke van de Galapagos-eilanden...
...is blootgesteld aan de hoge deining van de Grote Oceaan.
Een van de ruigste kusten ter wereld.
De Galapagos-zeeleguanen zijn de enige hagedissen die de zee in gaan.
Ze voeden zich met zeewier. Een hachelijke onderneming.
Het platte lichaam van de rode rotskrab beschermt hem tegen de golven.
Met hun enorme klauwen klemmen de zeeleguanen zich vast aan de rotsen.
Ze hebben enkele seconden om het zeewier te eten voor de volgende golf.
De wijfjes eten alleen op de rotsen...
...maar de grotere mannetjes halen hun wier onder water.
Op tien meter diepte hebben ze het minst last van de golven.
Na tien minuten gaan ze weer aan land om hun lichaam op te warmen.
Voedsel zoeken is niet de enige uitdaging voor de kustbewoners.
De rotsen bieden geen veilige plek om eieren te leggen.
Ieder jaar moeten de zeeleguanen daarvoor verder landinwaarts.
De wijfjes leggen hun eieren in nestkuilen.
Daar is zacht zand voor nodig.
Aan de kust konden ze zich verschuilen in rotsspleten...
...maar hier zijn de wijfjes aan gevaar blootgesteld.
De Galapagos-buizerd.
De hagedissen geven zich niet zonder slag of stoot over.
Deze buizerds bivakkeren het hele jaar langs de kust. Dat is bijzonder.
De meeste vogels die hier regelmatig voorkomen...
...verblijven voornamelijk elders. Op of boven de open oceaan.
Maar alle zeevogels leggen hun eieren aan land.
Na maandenlange eenzame speurtochten naar voedsel...
...moeten ze hun sociale contacten herstellen.
De fregatvogel wisselt nestmateriaal uit.
De Galapagos-albatros danst.
De albatros moet haar eieren aan land leggen...
...maar de ouderlijke taken worden gedeeld.
De een past op het ei, de ander gaat eten.
De paartijd brengt allerlei dieren enkele weken per jaar naar de kust.
De mannetjes-soepschildpad blijft z'n hele leven in zee...
...maar het wijfje moet aan land haar eieren leggen.
Soepschildpadden die langs de kust van Brazilië leven...
...zwemmen daarvoor 2400 kilometer naar het eilandje Ascension...
...dat midden in de Atlantische Oceaan ligt.
Hoe ze erin slagen om deze elf kilometer brede rots te vinden...
...blijft een raadsel.
Maar ieder jaar lukt het vijfduizend schildpadden weer.
Vlak voor de kust van Ascension paren ze.
De trektocht naar Ascension kan wel zes maanden duren.
Gedurende die periode eten ze niets.
Na de paring sleept het wijfje zich het strand op.
Om de vijftien dagen heeft ze 's nachts vier legsels.
Daarna zwemt ze weer terug naar de Braziliaanse wateren.
Haar hele leven keert ze terug naar dezelfde plek.
Alle zeeschildpadden keren ieder jaar terug naar maar enkele broedplaatsen.
Crab Island in Australië is daar een van.
Deze drie kilometer lange zandstrook ten noorden van Queensland...
...is de broedplaats voor 's werelds zeldzaamste zeeschildpad.
De platte soepschildpad is meer dan één meter lang.
Maar ze moet op haar tellen passen. Er zijn nog meer grote reptielen.
Zeekrokodillen.
Het hele jaar door legt de platte soepschildpad hier haar eieren.
Negen weken later staat er iets te gebeuren.
De glinsterende ogen zijn die van rosse kwakken.
Uit het niets verschijnen honderden vogels op het eiland.
Pelikanen wachten geduldig. Zwartnekooievaars ijsberen rond.
Eindelijk zien ze waar ze op gewacht hebben.
Omdat deze schildpadden het hele jaar door hun eieren leggen...
...komen de jongen nacht na nacht als hapklare brokken tevoorschijn.
Met z'n brede snavel kan de pelikaan de jongen uitgraven...
...voordat de kwakken ze aan hun snavel kunnen spietsen.
De afstand naar de zee is honderden meters.
Een derde van de schildpadjes overleeft de reis niet.
En het zijn niet alleen de vogels die ze opeten.
Krokodillen, haaien en hongerige vissen wachten ze op in het ondiepe water.
Eén op de honderd jongen zal volwassen worden.
Een ander strand, een ander continent en een bijzondere nacht.
In Costa Rica leeft een schildpad die iets gevonden heeft tegen gevaar.
Als de warana's hun eieren komen leggen...
...komen ze niet met honderden maar met duizenden.
Zes dagen lang komen 400.000 wijfjes naar het strand.
Het is een komen en gaan van 5000 wijfjes per uur.
Het is zo druk dat ze over elkaar heen moeten kruipen...
...om een plekje te vinden en een nestkuil te graven.
In enkele dagen tijd leggen ze veertig miljoen eieren.
Als de eieren zes weken later uitkomen, is er geen beekje...
...maar een vloed van jonge schildpadjes.
Meer dan twee miljoen schildpadjes snellen gezamenlijk naar de zee.
Zoveel schildpadjes tegelijk brengen de roofdieren in verwarring...
...en de meeste halen veilig de zee.
De trek van zee naar land is al lastig genoeg voor schildpadden...
...maar voor vissen is dit nog veel moeilijker.
Elk jaar, honderden kilometers langs de kust van Newfoundland...
...werpen lodden zich op het strand.
Zeker een miljoen ton vis ligt daar te spartelen.
Een ware traktatie voor arenden en meeuwen.
Gek genoeg komt de lodde, net als de schildpad...
...aan land om te paren.
De mannetjes proberen de eitjes in het zand te bevruchten.
Net als de warana's komen ze massaal aan land.
Over enkele dagen is het voorbij.
De meeste lodden sterven na het leggen van hun eitjes.
Andere soorten leggen hun eitjes in de oceaan.
Dus waarom kiest de lodde ervoor om haar eitjes aan land af te zetten?
Waarschijnlijk zijn de eitjes aan land veiliger voor roofdieren...
...en komen ze sneller uit dan in het koude water.
De enorme scholen vis bieden voldoende voedsel...
...voor broedende zeevogels.
95 procent van de zeevogels nestelen samen in soms enorme kolonies.
Funk Island ligt 65 kilometer van Newfoundland.
Het is een afgelegen stuk rots vol broedende zeevogels.
Het was de laatste broedplaats van de uitgestorven reuzenalk.
Vandaag de dag leeft hier 's werelds grootste zeekoetenkolonie.
Een miljoen zeekoeten delen het eiland met 250.000 jan-van-genten.
Een gebrek aan broedruimte kan het probleem niet zijn.
In de Atlantische Oceaan zijn voldoende lege kuststroken.
De belangrijkste factor voor het bepalen van de plek van een kolonie...
...is het voedselaanbod in de oceaan.
Er zijn veel hongerige snavels die vis eisen.
Tijdens de lange zomerdagen...
...vliegen de vogels naar de oceaan op zoek naar voedsel...
...en keren terug met een volle krop voor hun jongen.
De jan-van-gent legt per keer soms wel 300 kilometer af.
Ze eten alles. Van zandalen tot haring.
Papegaaiduikers daarentegen zijn bijzonder kieskeurig.
Omdat ze maar korte afstanden kunnen afleggen...
...zoeken ze een plek waar een goede voedselvoorziening dichtbij is.
Zo'n plek ligt in de Zee van Ochotsk, in het uiterste oosten van Rusland.
Dit is het eiland Talan.
Gedurende de lange arctische winter wordt het omgeven door ijs.
Maar als de lente nadert, breekt het ijs...
...en keren vogels die de hele winter op de oceaan geleefd hebben terug.
Z'n afgelegen positie en steile kliffen maken Talan tot een prima broedplaats.
De kuifpapegaaiduiker arriveert als eerste.
Dit zijn neefjes van de minder spectaculaire Atlantische soort.
Daarna komt de papegaaiduiker.
Veertien verschillende soorten keren iedere lente naar Talan terug.
De stilte van de kliffen wordt gebroken door vier miljoen broedende zeevogels.
Dit is een luchthaven met meerdere etages.
Na een solitair leven op zee voorzien deze dichtbevolkte kolonies...
...de vogels van voldoende sociale prikkels om zich voort te planten.
Ze kunnen, door samen te broeden...
...waarborgen dat hun jongen het nest gelijktijdig verlaten...
...waardoor net als bij de schildpadden roofdieren minder kans krijgen.
De Steller-zeearend is de grootste arend ter wereld.
In de zomer jaagt de arend in de broedkoloniën op Talan.
Ze zweven op de opwaartse luchtstroom en patrouilleren boven de klippen...
...op zoek naar drieteenmeeuwen die te ver van de rotswand afdwalen.
Plotseling schiet de enorme vogel neer met de souplesse van een valk.
Een gecoördineerde paniek onder de drieteenmeeuwen...
...verwart hun aanvaller.
Maar de arend geeft niet op.
Uiteindelijk heeft hij er een.
Een andere vogel op Talan heeft een effectieve manier...
...om zich te verdedigen tegen roofdieren.
Maar ze komt pas een uur voor zonsondergang aanzetten.
Uit het niets arriveert een enorme zwerm vogels voor de kust.
Ze hebben de hele dag op zee gezocht naar voedsel.
Het zijn kuifalken en zijn nauwelijks groter dan een spreeuw.
Jaarlijks keren er een miljoen terug om een nest te bouwen.
Een uur voor zonsondergang wemelt het van de rondcirkelende kuifalken.
Ze zijn nerveus. Niemand wil als eerste landen.
Alken zijn erg sociaal als ze weer op de kust zijn.
Een van de mogelijke voordelen van het samen broeden...
...is het delen van informatie omtrent goede voedselbronnen.
Ook biedt het de gelegenheid tot hofmakerij.
En misschien wel het allerbelangrijkste, hoe meer, hoe veiliger.
Raven en slechtvalken cirkelen iedere avond boven de hellingen.
Door massaal uit te vliegen, hopen de alken dat ze de roofdieren verwarren.
Maar de aanhouder wint.
De vogels die de meeste moeite moeten doen om aan land te broeden...
...zijn de pinguïns.
Omdat ze niet kunnen vliegen, moeten ze de enorme golven trotseren.
De pinguïns worden heen en weer gesmeten door de golfslag.
Weer of geen weer, de ouders moeten hun jongen voederen.
Deze manenrob weet dat de pinguïns altijd hetzelfde strand gebruiken.
Na het geweld van de golven...
...moeten de pinguïns nu rennen voor hun leven.
Ondanks z'n omvang...
...achtervolgt de rob de pinguïns 40 tot 50 meter over de rotsen.
De gevangen pinguïn wordt meegenomen naar dieper water...
...waar hij gevild wordt.
De zee rond de Falkland-eilanden behoort tot de ruigste ter wereld.
Toch leven er in de zuidelijke oceaan zeevogels zo groot als zwaluwen.
Stormvogels.
Door hun geringe grootte zijn ze erg kwetsbaar voor slecht weer.
Een zware storm kan ze uit koers blazen en dagen van hun nest weghouden.
Deze vogels hebben daar iets op gevonden.
Ze leggen een bijzonder ei.
De meeste eieren komen nooit uit als ze te lang alleen worden gelaten.
Maar deze eieren zijn anders.
Ze kunnen een aantal dagen zonder incubatie...
...en blijven onbeschadigd als de ouders door de storm moeten zwoegen.
De prion heeft ook een manier om roofdieren te ontwijken.
Als het donker is keren ze pas terug naar de kust.
Dit zijn smalsnavelprions.
Zij bewonen deze heuvel op de Falkland-eilanden.
Overdag is het er stil en verlaten...
...maar als het donker wordt en roofvogels moeite hebben met jagen...
...keren de prions terug.
Eenmaal aan land beginnen ze te roepen.
Want hoe vind je je nest tussen al die andere?
Hij luistert naar de roep van z'n partner.
En daar gaat ie.
Lente aan de kust van Alaska. De winterse stormen gaan liggen.
Het plankton is weer volop aanwezig.
Bultrugwalvissen zijn teruggekeerd om te eten.
Deze enorme dieren moeten oppassen voor te ondiep water.
Elk jaar betalen een aantal dieren hiervoor de tol.
Het is een oneervolle dood maar het vlees gaat niet verloren.
Een zwarte beer komt uit het bos tevoorschijn.
Wie hier niet komt om zich voort te planten, komt om te eten.
Veel dieren weten dat ze langs het water op een goede buit kunnen rekenen...
...en kammen regelmatig de vloedlijn uit.
Maar de hoeveelheid aangespoelde rommel is onvoorspelbaar.
Je kunt er niet alleen van uitgaan.
Op dit kadaver is zelfs een roedel schuwe wolven afgekomen.
Ze smeren zich in met de stank van rottend walvisvlees.
Het heeft maanden geduurd voordat de aaseters...
...dit onverwachte geschenk uit de zee verorberd hadden.
Walvissen baren in zee en brengen er hun hele leven door.
Andere zeezoogdieren, verre verwanten van de beer...
...moeten ieder jaar terugkeren naar hun geboortegrond op land.
In Antarctica leeft een daarvan. De walrus.
Walrussen brengen bijna hun hele leven in zee door.
Maar enkele weken per jaar moeten ze aan land gaan.
Ze zoeken een afgelegen strand zoals dit in de noordelijke Pacific.
Geschikte plaatsen als deze zijn bijzonder schaars.
Maar liefst 14.000 dieren persen zich samen op dit ene strand.
Als de walrus uit het water komt, is hij wit.
Omdat deze warmbloedige dieren in een ijskoude oceaan leven...
...houden ze zich warm door hun bloed diep in hun lichaam op te slaan.
Aan land is het warm genoeg, zodat hun bloedvaten weer gaan openstaan.
Hun huid wordt dan weer roze.
Door langs te rotsen te schuren vervellen ze.
Maar de walrus kan aan land vooral bijkomen van z'n inspanningen...
...om z'n lichaamstemperatuur in een ijskoude oceaan op peil te houden.
Het behoud van warmte is een van de voornaamste redenen...
...waarom zeezoogdieren ieder jaar naar land moeten terugkeren.
's Werelds koudste zeeën zijn in Antarctica.
In de lente keren zuidelijke zeeolifanten terug naar South Georgia-eiland.
Zeeolifanten hebben een dikke speklaag die ze warm houdt.
Ze verlaten de zee alleen om zich voort te planten.
Met temperaturen van min 20 en windsnelheden van 160 km per uur...
...is het niet echt aangenaam op het strand.
Maar warmte verdwijnt sneller in het water dan in de lucht...
...en de jongen hebben nog geen speklaag...
...dus zijn ze beter af op het vasteland.
Als de bullen geïnstalleerd zijn, komen de wijfjes.
Binnen tien dagen liggen er 6000 zeeolifanten op het strand.
Niet lang daarna baren de wijfjes hun pups.
Hun melk is erg voedzaam en de pups groeien als kool.
Binnen drie weken zijn ze moddervet geworden.
Na het baren zijn de wijfjes meteen weer in staat om te paren.
De voordelen van het paren in grote kolonies worden nu duidelijk.
Wijfjes kunnen uit meerdere bullen kiezen...
...en succesvolle bullen hebben veel wijfjes tot hun beschikking.
Maar om een harem te bezitten, moet de bul eerst vechten.
Hoe groter de bul, hoe harder hij brult en hoe groter de kans dat hij wint.
De gevechten kunnen soms wel twintig minuten duren.
De verliezer trekt zich terug, een bloedspoor achterlatend.
Deze gevechten helpen de wijfjes bij het kiezen van een bul...
...maar zijn bijzonder gevaarlijk voor de pups.
Elk jaar wordt een vijfde van de pups doodgedrukt.
Daarom is het beter om bij het water te paren.
Minder dominante bullen verbergen zich in de branding.
Ze proberen stiekem te paren met de wijfjes.
Deze bul is betrapt door een bul die alle wijfjes heeft opgeëist.
Kolonies bieden voordelen voor zowel pups als volwassen dieren.
Langs de kust van Patagonië leven manenrobben in grote groepen.
Voor de opgroeiende pups is dit een soort school.
De relaties die hier ontstaan, kunnen later van vitaal belang zijn.
Zeeleeuwen zijn sociale dieren.
Volwassen dieren en jongen zoeken samen naar voedsel.
Ze wisselen waarschijnlijk informatie uit over goede jachtgronden.
Er zijn slechtere leefomgevingen om op te groeien.
Bij eb blijven er een aantal beschutte poelen achter.
De ideale plek om te leren zwemmen.
Bij vloed is het makkelijker voor pups om te oefenen in de branding.
Een orka.
Deze pups hebben nog nooit zoiets gezien.
De orka's zijn ervaren.
Deze groep keert ieder jaar terug als de pups gaan zwemmen.
De orka's moeten de pups verrassen en roepen elkaar niet meer.
Alles draait om snelheid.
Orka's pakken geen pups die niet in het water zijn.
Door hun snelheid landen ze soms op het strand.
Ze kunnen dan vast blijven zitten.
De orka moet wel zo spartelen om van het strand af te komen.
De meeste pups worden levend naar dieper water meegesleurd.
De orka's spelen daar nog een tijdje met ze.
Een jonge orka doet soms mee met het spel.
Wellicht leert hij zo robbenpups vangen.
Om welke reden dan ook, de nog levende pup...
...wordt een half uur lang heen en weer geslingerd.
Zelfs als de pup dood is, zijn de orka's nog niet uitgespeeld.
Naar de reden van dit opmerkelijke gedrag kunnen we alleen maar gissen.
Het jachtseizoen duurt maar kort. De pups krijgen snel door...
...dat ze ver van het water moeten blijven.
De orka's krijgen steeds minder succes.
Na twee weken trekken ze verder.
Het jachtseizoen is voorbij.
Zo gaat dat vaak aan de kust. Er zijn altijd veranderingen.
Niets blijft lang hetzelfde in de meest dynamische habitat der oceanen.
Ondertiteling rip, sync en correcties: Tyrannis Hawk